تبلیغات
ایثــــــــار و شهــــــــــادت - ایران در محاصره ۱۶ میلیون مین
ایثــــــــار و شهــــــــــادت
دفاع مقدس
منوی اصلی
مطالب پیشین
موضوعات وبلاگ
کارنامه عملیات ها
جنگ دفاع مقدس
لینک دوستان
پیوندهای روزانه
نویسندگان
نظرسنجی
بیشترین علاقمندی شما در این وبسایت؟












آمار وبلاگ
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • کل بازدیدها :
  • آخرین بازدید :
درباره ما

« ای حیات! با تو وداع می‌کنم. با همه زیبائی‌هایت ؛ با همه مظاهر جلال و جبروت ؛ با همه وجود وداع می‌کنم ، با قلبی سوزان و غم آلود به سوی خدای خود می‌روم ، و از همه چیز چشم می‌پوشم.... ای پاهای من! می‌دانم شما چابکید ، می‌دانم که در همه مسابقه‌ها گوی سبقت را از رقیبان ربوده‌اید ، می‌دانم که فداکارید ، می‌دانم که به فرمان من مشتاقانه بسوی شهادت، صاعقه‌وار به حرکت در می‌آیید. اما من آرزوئی دارم ، من می‌خواهم که شما به بلندی طبع بلندم به حرکت درآیید ، به قدرت اراده آهنینم محکم باشید ، به سرعت تصمیمات و طرحهایم سریع باشید ؛ این پیکر کوچک ، ولی سنگین از آرزوها و نقشه‌ها و امیدها و مسئولیت‌ها را ، به سرعت مطلوب ، به هر نقطه دلخواه برسانید . در این لحظات آخر عمر آبروی مرا حفظ کنید ، من چند لحظه بعد به شما آرامش می‌دهم ، آرامش ابدی ! دیگر شما را زحمت نخواهم داد. دیگر شب و روز شما را استثمار نخواهم کرد ، دیگر فشار عالم و شکنجه روزگار را بر شما تحمیل نخواهم کرد ، دیگر به شما بی‌خوابی نخواهم داد. و شما دیگر از خستگی فریاد نخواهید کرد . از درد و شکنجه ضجه نخواهید کرد ، از بی‌غذائی ، از گرما و سرما شکوه نخواهید کرد ، آرام و آسوده ، برای همیشه ، در بستر نرم خاک ، آسوده خواهید بود ، اما... اما این لحظات حساس ، لحظات وداع با زندگی و عالم ، لحظات لقاء پروردگار لحظات رقص من در برابر مرگ باید زیبا باشد.»
جستجو


وصیت شهدا
وصیت شهدا
آرشیو مطالب
لوگوی دوستان
ابزار و قالب وبلاگ
کاربردی

ابر برچسب ها
جمعه 15 آذر 1392 12:20 ب.ظ

جنگ تحمیلى عراق علیه ایران باعث شد که پس از جنگ در بخش وسیعى از مناطق کشور ما انواع مین و مواد منفجره عمل نکرده باقى بماند

«مین ها نگهبانان خاموشى هستند که هرگز خطا نمى کنند و هیچ وقت به خواب نمى روند و هرگز صلح را به ارمغان نمى آورند.»
این جمله اى است که یک افسر کامبوجى به زبان مى آورد. جمله اى که از دل واقعیت تلخ جنگ برخاسته. در عصر حاضر دولت هاى تک محور با خصلت سلطه طلبى و اقتدارجویى براى رسیدن به خواسته هاى غیرقانونى خود از هیچگونه ظلم و ستمى کوتاهى نکرده و در راه رسیدن به این اهداف از هرگونه وسایل و ابزارى استفاده مى کنند که یکى از این تجهیزات که مى توان به آن اشاره کرد «مین» است. امروزه در جنگ هاى برون مرزى و داخلى، کشورها از این ابزار به منظور حفاظت از نقاط استراتژیک جنگى، قطع ارتباط جاده هاى لجستیکى و جلوگیرى یا کند کردن حرکت دشمن به سوى جلو، از بین بردن یا صدمه زدن به نفرات و تجهیزات دشمن بهره مى گیرند و این سلاح قابلیت هاى خود را در این زمینه نیز به اثبات رسانده است. مین ها در ۵۵ سال اخیر تاکنون مورد استفاده کشورهاى درگیر مخاصمه بوده و براى نخستین بار این مین ها در جنگ جهانى دوم مورد استفاده قرار گرفتند. شاید بتوان به جرأت گفت جمع کشته شدگان و مجروحان مین در ۵۰ سال اخیر از اثرات انفجار بمب ها و سلاح هاى هسته اى یا شیمیایى به مراتب بیشتر بوده است.



۹۰ میلیون مین، ۹۰ کشور درگیر
مین هاى زمینى سالها و اغلب دهه ها پس از پایان مخاصمات در زمین باقى مى مانند. به طورى که در حال حاضر ۹۰ میلیون مین خنثى نشده در سراسر جهان وجود دارد و بیش از ۸۴ کشور جهان با این مسأله مواجه هستند. گفته مى شود این سلاح مرگبار در هر ۲۲ دقیقه جان یک نفر و در هر روز ۳۲ نفر و در هر ماه ۲ هزار قربانى را از سراسر جهان مى گیرد و طبق اعلام مرکز اطلاعات ملل متحد در ایران تخمین زده شده که سالانه بیش از ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر کشته و مجروحین جدید به واسطه بقایاى اینگونه مواد منفجره هستند که بیش از ۸۰ درصد از این قربانیان را غیرنظامیان تشکیل مى دهند. در این میان سهم کودکان بى گناه نیز
۳ الى ۴ هزار نفر در سال است که آمار کشته شدگان این بى دفاعان در آنگولا، کامبوج، افغانستان، بوسنى و هرزگوین بیش از دیگر کشورها است. همچنین براساس آمارهاى اعلام شده از سوى مجامع بین المللى، در کشور آلبانى سالانه ۱۳۶ نفر، در بوسنى و هرزگوین ۹۴ نفر، کرواسى ۵۱ نفر، اریتره ۵۴ نفر و اتیوپى ۱۰۰ نفر در اثر این سلاح جهان خود را از دست مى دهند. عراق، افغانستان، کامبوج، ویتنام، کلمبیا، مصر و ایران از جمله آلوده ترین کشورها به مین هستند که مى توان نام برد. وجود مین ها علاوه بر اینکه سالانه جان هزاران نفر را مى گیرد، مانع پیشرفت و توسعه بسیارى از کشورها نیز مى شود. اما از سوى دیگر تجارت همین سلاح در دنیا سالانه ۳ میلیارد دلار را عاید کشورهاى تولیدکننده مى کند که از جمله این سازندگان مى توان به کشورهایى چون ایالات متحده آمریکا، چین، روسیه و هندوستان اشاره کرد.


تاریخ مین در جهان
بیشترین مین هاى زمینى که بعد از جنگ جهانى دوم مورد استفاده قرار گرفته اند از نوع مین هاى پلاستیکى و عروسکى است که عمرى طولانى در ماندگارى دارند. این مین ها بین سالهاى ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ میلادى مورد استفاده قرار مى گرفتند که در حال حاضر این سلاح ها در اشکال جدید و طرح هاى نوین هنوز مورد استفاده قرار مى گیرند.
مین هاى ضدنفر علاوه بر اینکه عمر بسیار طولانى دارند، قابل حرکت نیز هستند. این مین ها به علت وزن سبک و کمى که دارند، روان و گردان هستند و بر اثر باران و نزولات جوى از جایى به جاى دیگر حرکت کرده و اثرات مخرب خود را همیشه حفظ مى کنند.


انواع مین ها شامل: بشقابى، ضدنفر، ضدخودرو، ضدنفربر، ضدتانک و مین والمرا هستند. مین والمرا با کوچکترین برخورد منفجر شده و حدود هزار ساچمه به اطراف پرتاب مى کند که به شکار قربانیان خود مى روند.
گفتنى است قدرت انفجار مین ها بنا به نوع آنها متغیر است. به طور مثال قدرت انفجار مین هاى ضدتانک بین ۱۰۰ تا ۳۰۰ کیلوگرم و وزن آنها بین ۲ تا ۹ کیلوگرم است. همچنین مین هاى ضدنفر، کوچکتر از مین هاى ضدتانک بوده و به طور معمول قدرت انفجارى آن بین ۱۰ تا ۲۵۰ کیلوگرم است و در حدود ۵ تا ۵۰ کیلوگرم موج انفجار تولید مى کند. مین هاى زمینى به نحوى ساخته مى شوند که قربانى خود را از پاى درآورند یا دست کم او را ناکار کنند. لازم به ذکر است تولید یک مین ضدنفر هزینه اى معادل ۴ دلار دارد، اما هزینه هاى یافتن و انهدام آن، براى هر مین بین ۳۰۰ تا یک هزار دلار دربردارد. به عبارتى هزینه پاکسازى ۳۰ برابر تولید است. به گفته سونیل نارولا رئیس نمایندگى ملل متحد در ایران، از بین بردن مین و از بین بردن عواقب آن هزینه بسیار زیادى را دربرداشته است. به طورى که در سال ۲۰۰۴ م، ۳۹۹ میلیون دلار در این زمینه سرمایه گذارى و هزینه شده است.
براساس گزارش صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل (یونیسف)، هنوز ۸۰۰ هزار تن مواد منفجره و ۳‎/۵ میلیون مین زمینى از جنگ ویتنام وجود دارد که این مین ها از سال ۱۹۷۵ میلادى تاکنون باعث مرگ و مجروح شدن یک صد هزار نفر در این کشور شده است.


مین سوغات جنگ عراق ؛ در یک نگاه
زمانى که قطعنامه شماره ۵۹۸ در سال ۱۳۶۸ بین دو کشور ایران و عراق به امضا رسید، تمام مردم مرزنشین نواحى غرب و جنوب غربى کشور که هشت سال تمام زیر آتش توپ و هواپیما و موشک و بمب بودند و زمین و کاشانه و مال خود را از دست داده بودند، جشن گرفتند. همگان گمان مى کردند که تاریخ آلام و دردهایشان به پایان رسیده است اما متأسفانه آنان متوجه نبودند که جنگ هنوز در این مناطق وجود دارد. گستردگى و استفاده و کاربرد وسیع از سلاحى آرام اما مخرب و مرگبار به نام «مین هاى زمینى» باعث گردید که مصیبت بارترین و فاجعه انگیزترین تراژدى در کشتار و نقص عضو انسان هاى بى گناه در این مناطق ایجاد شود.


آلودگى به مین و مواد منفجره در مرزهاى غربى و جنوب غربى کشور ایران بر اثر جنگ تحمیلى رژیم بعثى عراق در مقاطع زمانى ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ صورت گرفت و این امر باعث گردید ایران در طول ۸ سال جنگ با عراق به یکى از قربانیان بزرگ مین درجهان بدل شود.
به گفته «کنوت اوستبى » هماهنگ کننده مقیم سازمان ملل متحد در تهران، تقریباً روزى دو نفر و سالانه حدود ۸۰۰ نفر در مناطق آلوده به مین در پنج استان مرزى جمهورى اسلامى ایران زخمى شده و یا جان خود را از دست مى دهند. استانهاى ایلام با مساحت یک میلیون و ۷۰۰هزار هکتار، خوزستان بامساحت یک میلیون و ۳۸۰ هزار هکتار ، استان کرمانشاه با مساحت ۶۹۱ هزا ر هکتار ، آذربایجان غربى با مساحت ۵۹ هزار هکتار و کردستان با مساحتى به وسعت یک هزار و ۴۸۰هکتار ، بنا به تحقیق انجمن حمایت از مصدومین مین ایران به ترتیب آلوده ترین نقاط ایران از این منظر به حساب مى آیند. بنا به گزارش همین انجمن تعداد شهدا در استان ایلام ۲۵‎/۷ درصد و مجروحین ۲۰‎/۶درصد، در استان خوزستان ۲۱‎/۱درصد شهید و ۱۸‎/۸درصد مجروح ، استان کرمانشاه ۳۰‎/۸ درصد شهید و ۳۱‎/۹ درصد مجروح، استان آذربایجان ۷ درصد شهید و ۱۴‎/۲ درصد مجروح و استان کردستان ۱۵‎/۴ درصد شهید و ۱۴‎/۵ درصد مجروح مى رسد.


ایران در محاصره ۱۶ میلیون مین
جنگ تحمیلى عراق علیه ایران باعث شد که پس از جنگ در بخش وسیعى از مناطق کشور ما انواع مین و مواد منفجره عمل نکرده باقى بماند.
طبق نظر کارشناسان پس از جنگ ، در بیش از ۴‎/۲ میلیون هکتار از مناطق مرزى بالغ بر ۱۶ میلیون مین توسط نیروهاى عراقى کاشته شده است که حدود ۲‎/۴ میلیون هکتار از این مقدار اراضى همچنان آلوده به مین است. که براساس اطلاعات منتشره حدود یک سوم آلودگى میادین مین مربوط به استان خوزستان است.
به گفته این کارشناسان این مین ها بعضاً ۲۳ سال قبل توسط نیروهاى عراقى کار گذاشته شده و با مرور زمان به دلیل عوامل جوى حساس شده و خطرناکتر از روز اول عمل مى کنند و پاکسازى آنها بسیار سخت تر است.
اما چه کسى مسؤول پاکسازى است؟


حدود ۲ سال قبل یعنى ۱۵ سال پس از پایان جنگ این مسؤولیت از سوى وزارت کشور به وزارت دفاع سپرده شد و این وزارتخانه هم اکنون، با بهره گیرى از تجهیزات مین زدایى نظیر مین کوب تفتان مشغول پاکسازى ۲‎/۴ میلیون هکتار زمین باقیمانده از مجموع ۴‎/۲ میلیون هکتار زمین آغشته به مین است. اما در کنار این وزارتخانه برخى سازمانهاى غیردولتى همچون کانون مشارکت براى پاکسازى مین، انجمن حمایت از مصدومین مین ایران و ... به طور موازى مشغول فعالیت هستند. اما باید اذعان داشت که تنها عهده دار بودن مسؤولیت مؤلفه کافى در این راستا نیست، بلکه آن چیزى که لازمه به اجرا درآوردن هر تئورى و مسؤولیتى است، اختصاص دادن بودجه و اعتبار است.
به گفته کارشناسان ، سرعت کاشت مین ۲۵ برابر از سرعت خنثى سازى آن بیشتر است. ارزیابى هاى به عمل آمده نشان مى دهد براى خنثى سازى ۱۶ میلیون مین و مواد منفجره باقیمانده از جنگ، ۳۰۰ میلیارد دلار هزینه لازم است ، این در حالى است که بودجه اى معادل سالانه یک میلیارد دلار براى پاکسازى مناطق آلوده در نظر گرفته شده است که این میزان بودجه زمان زیادى بیش از ۲۰ سال را مى طلبد تا پاکسازى کامل مناطق آلوده را انجام پذیر کنند.


کارشناسان معتقدند که تولید هر مین چهار دلار هزینه داشته وپاکسازى آن نزدیک به یک هزار دلار هزینه دارد. با توجه به گستردگى مناطق آلوده در سطح پنج استان غرب و جنوب غربى و پراکندگى جمعیت آن در این محدوده (دیواندره از مناطقى است که نیاز به توجه خاص دارد)، کشاورزان ساکن، عشایر کوچ نشین و کودکان بیشتر در معرض خطر هستند.
گذشته از هزینه هاى گزافى که پاکسازى میادین مین در بر دارد، خسارات جانى ناشى از نقص عضو نیز از دیگر ارمغانهاى این سلاح مرگبار است که براى ساکنین مرزها در بر دارد.


به گفته علیرضا قدیانى مدیر عملیات اجرایى امداد و نجات، هزینه هاى ناشى از زخمى شدن قربانیان این سلاح نیز بسیار گران است. بطورى که اگر محاسبه کنیم که ۸۰۰ تا یک هزار دلار هزینه یک پاى مصنوعى باشد و هر بار در فاصله هر شش ماه تعویض شود، مى توان گفت ۲۰ الى ۱۰۰هزار دلار هزینه پاى هر کودک در طول عمر اوست و صرفنظر از تأثیرات روحى ، روانى و اجتماعى و اقتصادى این حوادث براى هر فرد، اگر نان آور و والدین دچار ضایعه شوند، یک خانواده با مشکل فراوانى روبرو خواهد بود.
در طول ۱۷ سال پس از جنگ تحمیلى تلاشهایى براى پاکسازى مناطق جنگى از مین صورت گرفته و افرادى نیز در این راه به شهادت رسیده اند، اما ایران همچنان در میان بیش از ۸۰ کشور جهان بعد از مصر مقام دوم جهان را دارد.
چه باید کرد؟


شاید بتوان گفت پنج جزء یا رکن براى مین زدایى در سطح بین المللى مشخص و پذیرفته شده است که اشاره به آن خالى از فایده نیست.
۱ - برداشت و انهدام مین و نشانه گذارى ، حصارکشى مناطق آلوده .
۲ - آموزش خطرات مین (هشدار خطرات مین) به منظور آگاه کردن مردم نسبت به خطراتى است که با آن مواجهند. شناخت آنان از مین و آشنایى با راههاى دورى از خطر . ۳ - ارائه خدمات درمانى و توانبخشى به آسیب دیدگان . ۴ - منع به کارگرى مین با هدف جهانى عارى از خطر مین و ترغیب کشورها براى مشارکت در پذیرش کنوانسیون ها و معاهدات بین المللى مربوطه به منظور توقف تولید ، تجارت ، صادرات و واردات استفاده از مین ها. ۵ - کمک به کشورها براى انهدام مین هاى ذخیره شده شان به گونه اى که در توافقات بین المللى مطرح شده است.
مین زدایى بشردوستانه شامل تلاش براى حمایت از ساکنان مناطق خطرخیز و آموزش آگاهى از خطرات مین،کمک به قربانیان و آسیب دیدگان به منظور رسیدن به خودکفایى ، قانونمندى در بهره بردارى از مین و انهدام مهمات ذخیره هاى جمع آورى شده است.
اشاره به رکن چهارم یعنى «منع به کارگیرى مین» با هدف جهانى عارى از خطر مین شاید مهمترین و با اهمیت ترین رکن در این راستا در سطح بین المللى است که به لحاظ اهمیت خاص آن در سال ۱۹۹۷ میلادى تبدیل به یک معاهده بین المللى گردید. معاهده منع کامل مین هاى ضدنفر (کنوانسیون آتاوا) در کانادا تهیه و تصویب شد و تاکنون ۱۴۸ کشور به این معاهده پیوسته اند. اما نام کشورهاى سازنده چنین سلاحهایى چون آمریکا، روسیه، چین و هندوستان هنوز در لیست هم پیمان ها هم چنان خالى است.



موضوع : مقالات دفاع مقدس ,  عملیات های دفاع مقدس ,  8 سال دفاع مقدس ,  تحقیق و پژوهش دفاع مقدس ,